VALERA DWA-171 User Manual download pdf (Page 19)

stratega zwi¹zkowego

, wczeœniej zaœ w 200 r. by³o miejscem, w którym Etolowie przyj-

mowali pos³ów rzymskich

. W tym czasie zatem Naupaktos musia³o nale¿eæ do Aitolikon.

W latach bezpoœrednio poprzedzaj¹cych czwart¹ strategiê Dorimachosa wœród hieromne-

monów etolskich byli Naupaktyjczycy

, okres rzekomej niezale¿noœci Naupaktos od Eto-

lów kurczy siê zatem do jednego roku (jak chce Klaffenbach) b¹dŸ w ogóle nie istnieje

Za t¹ ostatni¹ ewentualnoœci¹ œwiadczy te¿ przynale¿noœæ nieodleg³ego Pleuronu do Etolii

losy ca³ego rejonu nadbrze¿nego by³y bowiem czêsto takie same.

Drugim domniemanym okresem oderwania Naupaktos od Aitolikon mia³y byæ lata

oko³o 182 r. Jednak z roku trzeciej strategii Archedamosa z Pholi (182/181), tego samego,

w którym uchwalono drugie znane nadanie obywatelstwa etolskiego dla Naupaktyjczyka

pochodzi znaleziony w Serapejon w Naupaktos akt wyzwolenia niewolnika datowany

wed³ug eponima zwi¹zkowego

. Fakt pos³ugiwania siê w Naupaktos w tym czasie dato-

waniem wed³ug urzêdników zwi¹zkowych dowodzi, ¿e w 182 r. miasto to nale¿a³o do

Etolów. Inny, wczeœniejszy okres przypuszczalnej niezale¿noœci Bouttos i Naupaktos od

Etolii, której Klaffenbach dopatrywa³ siê na podstawie aktu przyznania proksenii etolskiej

Bouttyjczykowi w 223/222 r., równie¿ nie wchodzi w rachubê. W tym samym dokumen-

cie bowiem jako œwiadkowie wystêpuj¹ Ojantejczycy, mieszkañcy polis lokryjskiej po³o-

¿onej na wschód od Etolii w³aœciwej i regionu Naupaktos

. Trudno sobie wyobraziæ

sytuacjê, w której rozci¹gaj¹ce siê daleko na wschód pañstwo etolskie, w okresie swej

najwiêkszej œwietnoœci, pozwoli³oby sobie na utratê najlepiej z ni¹ zroœniêtych czêœci

Lokrydy Zachodniej.

Podobnie rzecz siê ma w przypadku przyznania obywatelstwa Pleuroñczykowi

w 196/195 r.

Wprawdzie w tym samym dokumencie nadaje siê politejê Dorotheosowi

z achajskiej Dyme, nie œwiadczy to jednak o tymczasowej przynale¿noœci Pleuronu do

Zwi¹zku Achajskiego

ani o niezale¿noœci miasta od Zwi¹zku Etolskiego. Jest niepra-

wdopodobieñstwem, aby Etolowie ponieœli straty terytorialne w wyniku zwyciêskiej wojny

POLEIS CZ£ONKOWSKIE W POLITYCE ZAGRANICZNEJ ZWI¥ZKU ETOLSKIEGO 173

68 Chalepos z Naupaktos jako strateg etolski: IG IX2 615, SGDI 2072, 2117.

69 Plyb. XVI 27, 4; Naupaktos spe³nia tê sam¹ rolê co achajskie Ajgion.

70 W okolicach roku 204 (wiosn¹) i 202 (jesieni¹), zob. R. F l a c e l i e r e, Les Aitoliens a Delphes, Appen-

dice I, nr 44 i 45.

71 Jak s³usznie przyjmuje L. L e r a t, Les Locriens de l’Ouest t. II, Paris 1952, s. 71–73 i 85–87.

72 Hipparch¹ wymienionym w nadaniu politei dla Naupaktyjczyka i Bouttyjczyka by³ pochodz¹cy z Pleuron

Aleksomenes — IG IX2 30, 3–5.

73 IG IX2 310.

74 IG IX2 629.

75 IG IX2 31 f, w. 40. Notabene rok póŸniej Naupaktos z pewnoœci¹ nale¿y do Etolów, o czym œwiadczy

omawiana wy¿ej wymiana not miêdzy Naupaktos, Keos a Etolami (StV III 508).

76 IG IX2 30a, w. 19–16.

77 S. B o m m e l j e, Aeolis in Aetolia, s. 311–314, podkreœla silne zwi¹zki miêdzy Achaj¹ a nadmorskim

regionem Etolii. Uwa¿a te¿, ¿e Kalidon i Pleuron w sposóbnaturalnyci¹¿y³yku Peloponezowi, a wiêcZwi¹zkowi

Achajskiemu. Nie do przyjêcia jest jednak opinia holenderskiego uczonego dotycz¹ca obu miast, jakoby

compared to their status in mythology, their part in later Aetolian history is remarkably small (s. 312). B o m m e l j e

przyznaje wprawdzie, ¿e Kalidon i Pleron dostarczy³y wielu urzêdników, ale nie docenia tego; a przecie¿ obie

poleisliczb¹ wysokich urzêdników Aitolikon ustêpuj¹ jedynie po³o¿onemunajbli¿ejmiejsca wyborów w Thermos

Trichonion, nale¿¹ wiêc do najbardziej aktywnych w ¿yciu pañstwa wspólnot cz³onkowskich.

1 2 ... 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 ... 159 160

Comments to this Manuals

No comments

VALERA DWA-171 User Manual Page 19

Comments to this Manuals